Categorie: Publicatie

De taalcoach als springplank

Ook voor zijn vlucht komt Abdel Rahman Adam (40) wel eens in Nederland, Hilversum. Daar leert hij radiomaken, om terug in Darfur -een oorlogsgebied in Soedan- de bevolking te voorzien van informatie, via de in Nederland gevestigde radiozender DabangaOp een dag -eind 2010- duldt het Soedanese regime de activiteiten van Abdel niet langer en verdwijnt hij achter de tralies. Eerst twee maanden in een gevangenis die de hel dicht benadert. Daarna nog elf maanden in een gewone gevangenis, met 23 man in een cel van 3×5.

Dan is er ineens de dag dat hij vrij op straat staat -resultaat van internationale druk. Maar het volgen, afpersen en bedreigen houdt niet op. Abdel besluit te vluchten en komt -niet toevallig- terecht in Nederland. Eerst vindt hij onderdak bij Radio Nederland Wereldomroep, daarna bij universiteiten. Maar de gedachte aan de onveilige situatie van zijn gezin in Soedan kwelt hem.

Abdel probeert zijn gezin naar Nederland te halen, maar wegens ontoereikende financiële middelen verstrekt Nederland vrouw en kinderen geen visum. Abdel betreedt de asielprocedure, met verblijf in Ter Apel, Uithuizen, Gilze en tenslotte Utrecht.

Twee maanden later krijgt Abdel zijn vergunning tot verblijf, een half jaar later volgt een hereniging met vrouw Ranya Omer (33) en zijn drie kinderen. Nog wat maanden later volgt een woning te Driebergen en begint het gezin de inburgering.

Voor de kinderen Mohamed (8), Needal (6), Ashraf (bijna 4) is dat vrij eenvoudig: naar school, daar burger je vanzelf in. De eerste avondvierdaagsemedailles zijn al binnen, plus een beker met de F10 van FC Driebergen.

Voor Abdel zelf en zijn vrouw gaat het inburgeren minder vanzelfsprekend. Ranya bezoekt driemaal per week twee uur lang de inburgeringsklas in het Doornse Cultuurhuis. Daar leert ze behalve de taal ook de gewoontes -en soms ook buitenissigheden- van Nederland op papier kennen.

Abdel heeft de taallessen al achter de rug, zou zo kunnen slagen voor zijn inburgeringsexamen A2. Maar Abdel wil nog even door, met zelfstudie, naar het examen B2. Want niets ten nadele van de klas en de inburgeringseisen, het uitstroomniveau ervaren Abdel en Ranya als te laag.

Abdel: ‘Nu is het: bye, bye, dat was het en ga je in de bakken van de sociale dienst. Maar veel mensen vinden geen werk en belanden in een negatieve spiraal, met allerlei problemen; fysiek, sociaal, psychisch, financieel.’

Investeer meer in deze mensen, adviseert Abdel: ‘De meeste vluchtelingen hadden werk in hun land. Als Nederland investeert om die mensen terug op hun niveau te krijgen, kun je veel problemen voorkomen. Dan zouden ze niet afhankelijk blijven, beter integreren, belasting betalen.’ Dat geldt ook voor Abdel zelf. ‘Ik wil mezelf uit deze situatie bevrijden en meedoen aan de samenleving, meedoen met de mensen van dit land, waaraan ik zoveel te danken heb.’

Om te komen waar ze willen komen hebben Abdel en Ranya inmiddels de hulp van vrijwillige taalcoaches ingeroepen. Met een Zeister taalcoach loopt Abdel rond in Zeist om Nederland beter te leren kennen. Met taalcoach en buurtgenoot Hans wandelt Abdel door de rijke natuur op de Heuvelrug, met -tot zijn verrassing- ook wilde schapen.

De buurt heeft hen sowieso vriendelijk ontvangen, al wordt er op Nederland straten een stuk minder gegroet en bijgepraat dan in Soedan. De directe buren waren op de koffie, er is begrip en warmte en -heel belangrijk- een gevoel van veiligheid. Lof is er ook voor de Eurowinkel, want daar is plaats voor ontmoeting en menging.

In die Eurowinkel heeft Ranya behalve een taalcoach trouwens ook een naaimachine op de kop getikt. Ranya -met een bachelor in kunst en textiele werkvormen- kan nu verder als kunstenaar. Dat heeft inmiddels geleid tot een expositie in de Cantina van het Doornse Cultuurhuis. Als je snel bent kun je daar nog een kijkje nemen. De schilderijen zijn nu nog heel goed te betalen.

Dit is nr 2 in de serie Vluchtelingen aangespoeld op de Heuvelrug, in opdracht van Vluchtelingenwerkgroep Utrechtse Heuvelrug en ook gepubliceerd achterop de wekelijkse groene gemeentepagina’s .

BRON: HILLRIDGE.NL

Buurtmoestuin Groen(te)hoek voorbeeld van participatiesamenleving !

Prachtige werkplek met en voor buurtgenotenPosterGroentehoek

Bloemkool, spinazie, aardbeien, tomaten, bieslook en tijm. Kinderen en hun ouders uit de wijk van de Driebergse wijken Groenhoek en De Lange Dreef kunnen deze, en veel andere, verse groenten en kruiden sinds kort eten uit hun eigen buurtmoestuin ‘De Groen(te)hoek’. Een aantal mensen met een verstandelijke beperking, van Abrona, en andere buurtbewoners helpen dagelijks mee in het onderhoud van de moestuin.

Het idee voor De Groen(te)hoek ontstond een jaar geleden bij buurtbewoner Erwin Donkervoort, met als doel een groene ontmoetingsplek in de wijk te maken. Ook wilde hij kinderen en volwassenen laten genieten van het telen en eten van hun eigen groenten en kruiden. Woningbouwcorporatie Heuvelrug Wonen gaf hem direct toestemming om dit terrein, midden in de wijk, in te richten als buurtmoestuin.

Klussen voor wijkbewoners

Omdat Erwin Donkervoort een klik heeft met kwetsbare medeburgers (hij was eerder onder meer taxichauffeur voor hen) vertelde hij over zijn plannen aan zijn ‘buren’ van de gloednieuwe Abrona-locatie De Lange Dreef. Daar wonen sinds afgelopen voorjaar 14 cliënten begeleid zelfstandig. “Wij vonden De Groen(te)hoek direct een prachtige vorm van dagbesteding,” aldus Maaike Noorlander van Abrona. “Naast helpen bij de aanleg en het onderhoud van de moestuin doen onze bewoners allerlei klussen in de wijk, zoals zwerfafval en bladeren opruimen en onkruid verwijderen. Dat levert onze cliënten waardevolle contacten op en zo kunnen ze hun eigen netwerk opbouwen en vergroten.”

Buurthuis

Nu is buiten werken niet alleen gezond, maar het kan ook zwaar, nat en koud zijn. Daarom zocht Abrona ook naar een ‘indoor’ dagbestedingslocatie. “Die vonden wij in het naastgelegen buurthuis ‘t Hoekje in samenwerking met Sylvia Fiorini, waar zij onder andere kinderen uit de wijk opvangt.” Silvia heeft van het buurthuis een Atelier gemaakt waarin ze deelnemers laat ontdekken hoe creatief ze (kunnen) zijn. Bijvoorbeeld door te schilderen, mozaïeken leggen, speksteen bewerken en meubels op te knappen.

Pionieren en ontdekken

Ondernemers Erwin Donkervoort en Silvia Fiorini, woningcorporatie Heuvelrug Wonen en Abrona hebben veelvuldig overleg. Noorlander: “Vanaf het begin hebben we afgesproken dat we samen willen uitdokteren wat in en om De Groen(te)hoek de beste aanpak is. Werken in lijn met de participatiesamenleving is dan ook vooral eerst doen en dan pas denken, flink pionieren dus. Voor ons als Abrona betekent dat anders werken, namelijk anticiperen, reageren en improviseren. Dat laatste is best lastig en flink wennen. Maar het biedt ook geweldige mogelijkheden voor onze cliënten, door met meerdere partijen samen te werken en de beste oplossingen te vinden.”


abronaAbrona is een christelijke organisatie, gespecialiseerd in dienstverlening aan mensen met een verstandelijke beperking. Abrona biedt aan ruim 1.800 cliënten ondersteuning bij wonen, werken, leren, logeren en dagopvang, en ambulante begeleiding. Ook biedt Abrona vele vormen van behandeling. De woonvoorzieningen, dagbestedingscentra en bedrijfsmatige activiteiten zijn vrijwel allemaal gevestigd op eigentijdse locaties in de provincie Utrecht. Zo’n 1.500 professionele en gedreven medewerkers en ruim 700 vrijwilligers zetten zich dagelijks in voor de cliënten. De nadruk ligt, daar waar mogelijk, op ontwikkeling. Samen met alle betrokken mensen in het leven van de cliënt, probeert Abrona een bijdrage te leveren aan het verwerven en behouden van een eigen plek in de samenleving. Met én voor de cliënt.